Van huis tot kunsthuis: mijn verhaal met ART UUR

In 2005 vonden mijn man en ik onze thuis in een karaktervol herenhuis in het hart van Lier. De gevel, met de woorden “Hier is het in de Lier” en een sierlijke lier op het dak, spraken meteen tot onze verbeelding. We werden verliefd op de charme van het pand en renoveerden het stap voor stap met veel liefde. Het werd ons nest, onze plek vol leven, warmte en herinneringen.

Na een periode van ziekte besloot ik mijn hart te volgen en meer ruimte te geven aan wat mij echt energie gaf: kunst. Toen het huis van de buren te koop kwam, voelde dat als een teken. We grepen onze kans en maakten er iets nieuws van.Een galerij die niet kil of afstandelijk aanvoelt, maar huiselijk, warm en open. Boven kwam een atelier waar ik kon schilderen en workshops geven. Zo ontstond ART UUR, een plek waar kunst, ontmoeting en beleving hand in hand gaan.

Nu mag ik met trots terugkijken op een bijzonder traject. En dat wil ik vieren. Voor het eerst nodig ik bezoekers uit om kunst te beleven op twee manieren: in de vertrouwde setting van de galerij én in de intieme sfeer van ons huis, dat onlangs een grondige make-over kreeg.

Ik wil laten zien hoe kunst niet enkel muren siert, maar ruimtes tot leven brengt. Hoe een schilderij, een beeld of een installatie een verhaal vertelt en hoe dat verhaal zich verweeft met dat van de mensen die er wonen. Veel bezoekers vragen me vaak: “Prachtig werk, maar zou dat wel passen in mijn interieur?” Met dit project geef ik graag een antwoord, niet met woorden, maar door het te laten zien, te laten voelen.

Sinds de oprichting in 2019 groeide ART UUR uit tot een warme en toegankelijke plek waar kunstliefhebbers elkaar ontmoeten. Deze jubileumexpo vormt een overzicht van alle kunstenaars die al exposeerden bij ART UUR maar ook een blik vooruit. In de toekomst wil ik onze woning vaker openstellen en de wisselwerking tussen kunst, ruimte en bezoeker verder verkennen.

Wat ooit ons huis was, is uitgegroeid tot een kunsthuis en dat voelt nog altijd even persoonlijk.

Warme groet

Elke

EXPO VAN 1/11 - 29/11 (13,15,16/11 GESLOTEN)

OPENINGSUREN:

galerij: do, vrij, za van 10u-18u

woning: 1&2/11 van 11u-18u, nadien op afspraak tem 29/11 via mail of 0477/ 79 57 51

 

Het laatste nieuws:

Binnen gluren bij Elke Cuypers (47): exclusieve expo toont vijf jaar galerij Art-Uur in haar eigen huis

Galerijhoudster en kunstenares Elke Cuypers (47) bewaart een werk van iedere kunstenaar die in haar galerij exposeert. Die werken krijgen een plekje in haar eigen huis. Omdat ze daar verstopt staan voor het oog van het grote publiek, besloot Elke om naar aanleiding van vijf jaar galerij Art-Uur, exclusief de deuren van haar eigen woning open te zetten in een bijzondere expo ‘Feels Like Coming Home’.

Gwynedd Callaerts

31 oktober 2025, 15:57Laatste update: 31 oktober 2025, 

Elke Cuypers schildert, tekent, boetseert en experimenteert vooral graag met kunst. Al van kleins af aan is ze graag creatief bezig. “Ik weet nog dat de school waar mijn vader leerkracht was, ieder schoolfeest een tekenwedstrijd organiseerde”, herinnert ze zich nog. “Op een gegeven moment mocht ik niet meer meedoen, omdat ik altijd won en de dochter van de meester was. Ik werd verbannen en ik vond dat zó erg! Ik wilde gewoon tekenen.”

Elke en haar gezin, bestaande uit haar man Christoph en zonen Victor en Arthur, wonen sinds 2005 in hartje Lier, in de Lisperstraat, in het huis dat ‘Hier ist in den Lier’ heet. Daar had ze haar eigen atelier in haar tuin opgericht. “Ik gaf daar af en toe wel eens een workshop. Ik vond dat heel leuk en begon stilaan na te denken over uitbreiding.”

Op een dag stak de buurvrouw haar hoofd boven de muur uit en kondigde ze aan dat ze haar huis zou verkopen. “Er zit nog een huis tussen de twee gebouwen, maar de tuinen grenzen aan elkaar. In het huis van de buurvrouw zou ik dan mijn atelier kunnen openen, maar dat pand was veel te groot voor enkel een atelier.”

Elke weet hoe moeilijk het is voor beginnende kunstenaars om een plekje in een galerij te vinden. “Mijn man en ik zijn allebei graag met kunst bezig, dus wat als we op de benedenverdieping van het pand een galerij zouden oprichten? Boven zou dan het atelier komen en dan hebben we een combinatie van de twee.”

ARTIKEL  in Het laatste nieuws

Zo is het verhaal van Art-Uur begonnen, al kende de galerij geen gemakkelijke start in 2019. “We hebben twee kunstenaars kunnen ontvangen en moesten alweer dicht omwille van corona.” Intussen zijn er al heel wat kunstenaars gepasseerd. Om de vijf weken vindt er een expo plaats in de galerij van één kunstenaar, soms twee. Het achterste gedeelte in de galerij is ingericht als een soort permanente tentoonstelling.

“Ik doe dit graag, omdat je zo andere kunstenaars leert kennen. Dat zijn allemaal creatieve mensen en ze waarderen wat je doet. Op die manier leren kunstenaars elkaar ook kennen en verwijzen ze elkaar door. Ik kies altijd voor werken die ik zelf ook goed vind. Ik ben hier aanwezig en moet ze verkopen. Als ik daar niet achter sta, wordt dat moeilijk.”

Een been in de galerij

Kunstenaars die hier komen exposeren moeten telkens een werk achterlaten. “Dat is de afspraak. Die werken krijgen dan achterin een jaar lang een plekje, daarna verhuizen ze naar ons eigen huis. Op die manier staan de kunstenaars telkens nog met één been in onze galerij, ook als de expo afgelopen is. Op die manier kan ik geïnteresseerden ook nog steeds doorverwijzen.”

Ik zou vooral graag verder doen zoals het nu loopt en nog veel kunstenaars die jong of jong van hart zijn een plaatsje bieden

Elke Cuypers

Omdat hun huis nu vol kunst hangt en die werken niet meer toegankelijk zijn voor het brede publiek, had Elke het idee om de deuren van haar eigen woning open te stellen. “Als je de kunstwerken in een galerij ziet hangen, heb je soms geen idee hoe het eruitziet in een huis. Dat geeft een heel ander beeld. Met deze expo wil ik tonen dat een werk ziel geeft aan je woning. Ik vind het geweldig als ik door mijn huis loop en al die kunst zie. Ik ken de kunstenaars ook allemaal persoonlijk, dus ik ben nooit alleen thuis.”

In de expo ‘Feels Like Coming Home’ krijg je de exclusieve kans om Elkes huis te bezoeken en een overzicht te ontdekken van alle kunstenaars die de afgelopen vijf jaar in Art-Uur hebben geëxposeerd. “De meesten hebben een nieuw werk meegebracht en waren erg enthousiast. Het plekje achterin de galerij heb ik voor deze gelegenheid zelf ingenomen.”

Elke blikt vooruit: “Ik zou vooral graag verder doen zoals het nu loopt en nog veel kunstenaars die jong of jong van hart zijn een plaatsje bieden. Een aantal kunstenaars die hier voor het eerst hun werk toonden, zijn intussen doorgegroeid. Hun werken hangen in grotere galerijen en dat is dan heel tof om te zien dat ze bij jou begonnen zijn. Ik hoop er zo nog veel te mogen ontvangen.”

De expo ‘Feels Like Coming Home’ loopt van 1 tot 29 november (gesloten op13,15,16/11), maar het huisbezoek vindt enkel op 1 en 2 november plaats tussen 11 en 18 uur of op afspraak. 

 

Artikels verschenen ook in GVA https://www.gva.be/regio/antwerpen/rivierenland/lier/elke-cuypers-47-zet-huis-en-galerij-open-voor-jubileumexpo-kunst-hoort-niet-enkel-in-musea-maar-midden-in-het-dagelijks-leven/:en op RTV: https://www.rtv.be/actualiteit-actualiteit-en-nieuws-entertainment-en-ontspanning/kunstenares-uit-lier-stelt-haar

Mieke Vanden Eynde, “collinsia  multicolor lindl. 1 “
 

    

 

Eddie Timmermans, Extraordinairy handshake (2025)                                                                                                                                                                                                                                                

   

       

Jo foulon, Mondgeblazen glas met Flame work insect in borisilicaatglas, natuursteen    

                                                                                                                              

 

Paula Cornelissens, het bruidje van god                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                                      

Christinne Morren, This is the girl                                                                                                                                                                                                                                                              

 

Joëlle Moureau, Banana Tree

Mount Fuji Sunset

 

 

Chris Vanderstraeten                                                                                                                                                                                                               Speedy                                                                                                                                                                                                                                                             

 

Carine Jacobs                                                                                                                                                                                                                                    Eye Catcher                                                                                                                                                                                                                                                             

 

Thea Beyers, He comes or goes                                                                                                                                                                                                                                                        

 

Marc De Proost, the place to be                                                                                                                                                                                       

 

Fabienne Verhulsel, sabores da tradição (flavors of tradition), fado e sentiment (fado and sentiment)                                                                                                                                                                             

 

Ron Van de Vyver                                                                                                                                           

 

Linda Blokken, The Room                                                                                                                                                                                                                                    

                                                                                  

Jo Foulo, Mondgeblazen glas, Acryl                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

 

 

Eddie timmermans, pag.12-17                                                                                                                                                               

 

Chris Vanderstraeten, Let it go                                                                                                                                                                                                                                     

 

 

 

 

 

 

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tentoonstelling THEA BEYERS

“HOOR JIJ MIJ”
 

Een uitnodiging tot zien, luisteren en voelen

Een schilderij dat begint te spreken zodra men ervoor blijft staan – het is mogelijk.
Wat op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, onthult zich langzaam als een gelaagde werkelijkheid. Een ervaring die zich niet opdringt, maar de kijker stilletjes besluipt. Een ontdekking die verder reikt dan het zichtbare.

De toeschouwer blijft vaak achter met vragen. En precies dat is haar bedoeling.
Het werk van Thea Beyers biedt geen sluitende antwoorden – net zomin als het leven dat doet.
Het vraagt moed van het publiek om zich te laten raken, om even de grond onder de voeten te voelen verschuiven.

Mag het gesprek beginnen?

Over het werk

Thea Beyers vertrekt telkens vanuit een persoonlijke impressie – een moment uit haar leven, gevoed door observatie en ontmoeting.
Een zelfgenomen foto vormt het vertrekpunt van elke compositie.

Centraal in haar werk staat de mens onderweg – reizend tussen zien en niet-zien, geleid of gehinderd door ervaring, herinnering, kennis of verlangen.
Die innerlijke beweging is de rode draad in haar oeuvre.

Ze werkt bij voorkeur met acrylverf  in felle, expressieve kleuren op canvas.
Het materiaal ondersteunt de intensiteit en gelaagdheid van haar beeldtaal.

“HOOR JIJ MIj” is een uitnodiging tot vertragen, kijken en luisteren – een stille dialoog tussen werk en toeschouwer.

for men 60cm x70cm

at the piano, 100cm x 80cm

together, 70cm x 90cm

to play chess, 70cm x 90cm

“THE PASSENGER”

 Paula Cornelissens (Paulette)
 

De Lierse kunstenares Paula Cornelissens, beter bekend als Paulette, presenteert haar nieuwe tentoonstelling: “THE PASSENGER”.

Cornelissens volgde opleidingen in verschillende disciplines aan de Academie van Lier, waaronder mode, beeldhouwen en schilderkunst. Deze brede artistieke achtergrond komt tot uiting in haar nieuwste werk, waarin zij zich laat inspireren door het perron – een plaats van wachten, verlangen en vertrek.

In “THE PASSENGER” verbeeldt zij de stroom van passagiers: vrouwen, mannen, genderpersonen, jongeren en ouderen, elk onderweg naar een eigen bestemming. Ze schildert met gevoel voor detail en karakter meisjes die naar zee vertrekken, een man die zijn zwembroek vergeten is, dames met vintage kapsels en muzikanten die al verder gereisd zijn.

Het thema van de passagier boeit haar mateloos. Voor Cornelissens is elke reiziger een verhaal op zich – een momentopname vol emotie en betekenis.

“THE PASSENGER” is een schilderachtige ode aan het onderweg zijn, aan mensen in transit en aan de poëzie van alledaagse ontmoetingen op het perron.

Frank Zappa, 60x80cm

Blondine, 50x60cm

Rebel Rebel, 70x60cm

Prince, 30x25cm

Purple Rain, 30x25cm

 

De Ziel van de Steen: Een Kunstzinnige Verkenning van de Shona-Beeldhouwkunst

In het hart van Zimbabwe, waar de aarde millennia aan vulkanisch vuur en tijd heeft bewaard in lagen serpentijn, leeft een kunstvorm die niet alleen uit steen is gehouwen, maar uit ziel, geloof en geschiedenis. De Shona-kunst, vernoemd naar het volk dat haar heeft voortgebracht, is veel meer dan een artistieke traditie – het is een spirituele dialoog tussen mens en natuur, tussen voorouders en nakomelingen, tussen het zichtbare en het onzegbare.

Kunst uit Zimbabwe: Shona Sculptuur

Shona sculptuur is een moderne kunstbeweging met diep ingebedde wortels in het verleden. De Shona, de grootste etnische groep van Zimbabwe, zijn in wezen een samenstelling van kleinere stammen die al eeuwenlang op deze vruchtbare gronden leven. Zij worden in sommige tradities beschouwd als de bewaarders van de mysterieuze mijnen van koning Salomo – een mythische verwijzing die onderstreept hoe nauw hun identiteit verbonden is met de aarde en haar rijkdommen.

Zelfs de naam Zimbabwe, afkomstig van Dzimba dzemabwe – “huizen van steen” – weerspiegelt deze band. Al in de oudheid bouwden de Shona zonder gebruik van mortel indrukwekkende structuren uit handgesneden stenen blokken. De hedendaagse beeldhouwkunst staat dan ook niet op zichzelf; zij is de voortzetting, de vernieuwing en de veredeling van een eeuwenoud ambacht. Wat ooit functioneel was – bouwen, beschermen, eren – is nu artistiek geworden. De overgang van het functionele naar het expressieve, van ambacht naar kunst, markeert een culturele renaissance die zijn oorsprong vond in het midden van de 20e eeuw.

Aanvankelijk werden stenen enkel bewerkt met spirituele of rituele bedoelingen, niet om tentoongesteld of verkocht te worden. Maar onder invloed van figuren als Frank McEwen en Tom Blomefield kreeg het bewerken van steen een nieuwe betekenis. De Shona begonnen hun voorouderlijke relatie met de steen opnieuw vorm te geven – nu als expressie van identiteit, emoties en verhalen. Deze omslag leidde tot een artistieke bloei én tot sociale en economische ontwikkeling. Beeldhouwen werd niet enkel een roeping, maar ook een bron van inkomen, van waardigheid, van toekomst.

De Ontwakende Steen

In enkele decennia ontstond er een kunstscène die zijn gelijke niet kent. In korte tijd werden er meer beelden gemaakt dan in de hele Italiaanse renaissance. Zimbabwe geldt vandaag, procentueel gezien, als het land met de meeste kunstenaars ter wereld. Deze kunst wordt vaak van vader op zoon doorgegeven – een levendige traditie die generaties verbindt.

Shona-beeldhouwkunst is geen “Afrikaanse kunst” in de westerse, vaak misleidende betekenis van het woord. De beelden zijn niet primitief, niet decoratief, maar doordrenkt van symboliek, geloof, spiritualiteit en sociale waarden. Het vitalisme van de vormen, de vertekende proporties, het monumentale karakter en het gebruik van natuurlijke steen geven de sculpturen een kracht die universeel aanspreekt.

De beeldhouwer werkt intuïtief: hij schetst niet, hij luistert. De steen vertelt hem wat het wil worden. Met een slaghamer worden de grove lijnen gevormd, met beitels verfijnd. Dan begint het polijsten: korrel na korrel, tot de

 

 

 

steen glanst en spreekt. Tot slot wordt het beeld verhit boven open vuur en ingewreven met bijenwas – de ziel van de steen komt naar buiten, in tinten zwart, groen, oker en bruin.

Portretten in Steen

 

 

De sculpturen leven in de handen van hun makers. Zoals Gladman Zinyeka (1962–2001), die zijn jeugd doorbracht in oorlog, zijn stem vond in de steen, en het lijden van de armen met schrijnende expressie uitbeeldde: “Ik sta voor de armen. Ik ben gelukkig, want ik kan schreeuwen door de steen.” Zijn broer Thomas Zinyeka zet de lijn voort met abstracte vormen, glad gepolijst, tastend naar betekenis.

Chairos Muchembere, die op twaalfjarige leeftijd begon te beeldhouwen, laat de stenen lachen. Zijn figuren – vrolijk, warm, vol liefde – zijn een ode aan gezin, trouw en zorg. “De stenen spreken,” zegt hij, en zijn beelden fluisteren verhalen van vreugde en verbondenheid.

Eddie Masaya verkent voortdurend nieuwe combinaties van ruwe en gladde texturen, en balanceert tussen traditionele vormen en hedendaagse thema’s. Zijn kunst is een brug tussen verleden en heden, tussen generaties en culturen.

 

En dan is er Bernard Takawira (1948–1997), wiens werk doordrenkt is van innerlijke strijd. Zijn beelden zijn elegant en abstract, maar dragen een diepe lading – worstelingen tussen christendom en Shona-cultuur, tussen kracht en kwetsbaarheid. Zijn sculpturen spreken over integriteit, geduld, nederigheid – thema’s die niet alleen persoonlijk, maar universeel zijn. Hij zei: “Na twee weken met een steen, beginnen de steen en ik elkaar te begrijpen.” Dat is de essentie van Shona-kunst: het is een dialoog, geen handeling.

 

Bovenkant formulier

 

Onderkant formulier

Een Stem voor het Onzegbare

Shona-kunst is geen stijl, geen school, geen stroming. Het is een levende traditie, gedragen door generaties – vaders en zonen, moeders en mythen, steen en geest. Ze is een reflectie van het sociale en spirituele leven, een monument voor het onzichtbare. Ze is gegroeid uit de aarde van Zimbabwe, maar reist over continenten, spreekt in musea, galerijen en privécollecties, van Parijs tot Genève, van Londen tot Harare.

In een tijd waarin de wereld hunkert naar verbinding met het wezenlijke, biedt deze kunst iets zeldzaams: een intieme ontmoeting met de ziel van de mens, zichtbaar gemaakt in steen.

Want wie goed kijkt, ziet het: de steen spreekt. En wat zij vertelt, is onvergetelijk.

S. Masukara

 

Edronce Rukodzi

Charios Muchembere

Benson Maghunha

Edmore Sango

Taurai Rukodzi

Over Michel Elands
Mystiek in materie – de wereld van Michel Elands

In een tijdperk van digitale vluchtigheid zoekt Michel Elands naar een tastbare waarheid. Zijn werk ontspringt uit de aardse klei en verankert zich in de fysieke wereld, als antwoord op de vluchtigheid van het artificiële. In zijn sculpturen ontstaat een dimensie waarin tijd en plaats samenvloeien – historische echo’s verweven met hedendaagse objecten vormen gelaagde vertellingen.

De creaties van Elands balanceren op het snijvlak van mystiek en alledaagsheid. Sommige lijken bezielde rituele objecten, andere evoceren herinneringen of figureren als stille getuigen van een vergeten filmset. Zijn hand is steeds zichtbaar: elke vingerafdruk, elke beweging versteent in het materiaal, als ademend bewijs van het maakproces.

Wat zijn oeuvre verbindt, is de constante levendigheid. Met gewaagde composities daagt hij zwaartekracht en conventie uit, telkens opnieuw. Elk werk nodigt uit tot een introspectieve reis, waar verleden en heden samenvloeien in een verstilde, maar krachtige dialoog.

    

 

Over Christine Morren
Verbeelding als noodzaak – de beeldtaal van Christine Morren

Christine Morren schildert en tekent niet enkel vanuit passie – het is een levensnoodzaak. Al van jongs af aan vond ze in de kunst een stille schuilplaats, een plek waar ze zich kon uitdrukken te midden van de verwachtingen van de buitenwereld. Ondanks tegenwind volgde ze haar eigen pad.

Grotendeels autodidact en met een uitgesproken gevoel voor sfeer en emotie, werkt Morren voornamelijk in olieverf. Haar atelier is een toevluchtsoord waar de tijd vertraagt en de wereld buiten even verdwijnt. Elk penseelstreek weerspiegelt haar innerlijke beleving, soms intens, soms licht en speels.

De kunstpraktijk van Morren is verweven met het dagelijks leven – zelfs wanneer tijd ontbreekt, vindt ze ruimte om te creëren, al is het in een haast onbewust krabbeltje op een servet of een improvisatie met een kaaskorst. Haar werk ontstaat uit een diepgewortelde nood aan expressie en draagt diezelfde authenticiteit over op de toeschouwer.